Selecteer een pagina

De Dagen van Stormkind

poëzie en proza

Ik hou eigenlijk nog het meest, schreef de Vlaamse dichter Herman DeConinck, van een groep woorden die zich samen plotseling bijzonder intiem gaan voelen en zeggen: laat ons nou maar altijd bij elkaar, er hoeft er geen meer bij te komen. Ik herken dat soort liefde: het is de bron van de poëzie en proza die ik in de afgelopen twintig jaar geschreven heb. Dat begon rond de eeuwwisseling met mijn allereerste weblog. Veel ervan ben ik kwijtgeraakt, maar wat er nog is, staat hier. Samen met wat nieuw werk. Geniet ervan, en deel het als je daar zin in hebt.

Verlatingsangst

POËZIE | stijf van angst en kort van armen / tegen beter weten wachtend / alle woorden weggesproken / zo zitten zij in de regen / van hun voorbije liefde…

Loop

POËZIE | opgestaan de vlakte op / zo hard ik kan nog harder / en na vijftig bokkensprongen / ben ik buiten /adem en ren door / stip in zand, plek met…

In memoriam: Geert Peeters

PROZA | Het uitzicht vanaf driehoog lijkt geknipt voor een VPRO-documentaire. Scherphollandse stapelwolken boven een Apeldoornse wijk. Aangeharkt, vers…

Verkleinwoord

PROZA | Het uitzicht vanaf driehoog lijkt geknipt voor een VPRO-documentaire. Scherphollandse stapelwolken boven een Apeldoornse wijk. Aangeharkt, vers…

Voorzichtig

PROZA | Aan de wand hangen houten letters. De Meester is daar, en Hij roept u. Schubert doet het zonder stemverheffing. Zijn muziek aait op kousevoeten…

Krom vingertje

PROZA | Ik zal een jaar of acht, negen zijn geweest. De herinnering laat zich moeiteloos lostrekken uit de jaren zeventig. Mijn oma schilt aardappels…