Selecteer een pagina

De Dagen van Stormkind

poëzie en proza

Ik hou eigenlijk nog het meest, schreef de Vlaamse dichter Herman DeConinck, van een groep woorden die zich samen plotseling bijzonder intiem gaan voelen en zeggen: laat ons nou maar altijd bij elkaar, er hoeft er geen meer bij te komen. Ik herken dat soort liefde: het is de bron van de poëzie en proza die ik in de afgelopen twintig jaar geschreven heb. Dat begon rond de eeuwwisseling met mijn allereerste weblog. Veel ervan ben ik kwijtgeraakt, maar wat er nog is, staat hier. Samen met wat nieuw werk. Geniet ervan, en deel het als je daar zin in hebt.

Zestig jaar terug

POËZIE | Zij loopt met hoge hakjes / Staccato op het tegelwerk / Er zit zwier in ’t mintgroene servies / Dat losjes op haar dienblad staat. / Hij leest met geveinsd gewicht

Bloem

POËZIE | Zie je, ik kwam je meer dan tegen. / Maar dan: wat is verliefd zijn van mijn kant? / Een open hart, ter grootte van mijn hand. / Een enkel woord dat we niet zwegen.

Voorin

PROZA | Zo rijden wij over het asfalt. Zon in de flanken, vergadering voorbij. Onze monden staan stil. Zo niet die ruis in onze ziel. Hoe we jonge honden…

Zwerm

POËZIE | Zo verdwaald als een vogelzwerm / lukraak om zichzelf heengeweven / onafgesproken om de wind heen / danst en valt en lacht —

Isolatie

POËZIE | Hier ben ik omdat haar laatste kamer / last van dunne muren heeft en winterkou / geen vat mag krijgen op haar oude botten. / Ik schroef en…